روند تبدیل شدن روحانی به نخستین رئیس جمهور «تک‌دوره‌ای»

0 1

«دولت در قمار باخت – باخت»؛ حکایت این روزهای شیخ حسن روحانی است. اما این دولت و حامیان زنجیره‌ای آن را چه شده که روشن شدن چراغهای بولدوزر انتخاباتی احمدی‌نژاد را با چنین نگرانی و آشفتگی‌ای دنبال می‌کنند؟! آیا قرار است پس از رکوردزنی روحانی به عنوان رئیس‌جمهوری که کمترین نصاب رای را در تاریخ ایران به خود اختصاص داده…

دولت حسن روحانی به آخر راه خود رسیده است. این تنها حرف ما نیست. این سخن، کلیدواژه مشترک روزنامه های زنجیره‌ای حامی دولت طی یک هفته اخیر است.
روزنامه وقایع اتفاقیه با طرح این مطلب که «چرخش مردم در انتخابات تکرارپذیر است» می نویسد: اتفاقی که در سال ۸۴ افتاد می‌تواند باز هم تکرار شود و اگر اصلاح‌طلبان برای آینده برنامه‌ریزی درستی نکنند، شکست دیگری در پیش خواهد بود. طبق آخرین آمار ارائه شده در سال ۹۲، کل واجدین شرایط در ایران حدود ۵۰ میلیون نفر بوده که از این تعداد حدود ۹ میلیون نفر (۸۷۹۶۴۶۶ نفر) ساکن تهران هستند، یعنی ۱۸ درصد رأی‌دهندگان از تهران و ۸۲ درصد از سایر شهرستان‌ها در انتخابات شرکت می‌کنند.  برنامه‌ریزی روی رأی شهرستانی‌ها  که درصد بالایی از رأی دهندگان را تشکیل می‌دهند مغفول مانده و تجربه نشان داده است که اصول‌گرایان از همین خلأ سودجسته و با جذب آرای آنان به موفقیت دست می‌یابند. اصلاح طلبان باید هر بار که قدرت را در دست می‌گیرند، برای پاسخگویی به خواسته‌های مردم چاره‌ای بیندیشند و برای آینده خود، برنامه‌های مدون و جامع داشته باشند. در غیر این صورت باید شاهد ظهور دوباره و دوباره پدیده‌هایی نظیر احمدی‌نژاد باشیم و هر چه کاشتیم، بر باد رفته ببینیم.»
از سوی دیگر علی افشاری (ضدانقلاب فراری که از دولت حسن روحانی حمایت می کند!) در روزآنلاین (ارگان سرویس جاسوسی هلند) می‌نویسد: «دولت روحانی اکنون با فراموش کردن وعده حل مشکلات در کوتاه مدت، بر روی طولانی بودن پروسه حل مشکلات تاکید می کند. از آنان باید پرسید یا روحانی وضعیت را نمی دانست که طبیعتا این عدم اطلاع، کیفیت و کارایی پایین تیم اعتدال را نشان می دهد. اما اگر می دانست و با علم به معضلات، در باغ سبز به مردم نشان داد ، پس باید گفت عمل فریبکارانه و پوپولیستی مرتکب شده است. روحانی وتیمش انتظارات را در پیش از انتخابات و قبل و بعد از برجام بالا بردند. اول به غلط اکثر مشکلات اقتصادی و سیاست خارجی را مرتبط با تحریم ها دانستند و سپس مدعی شدند بعد از برداشته شدن تحریم ها اتفاقات بزرگ مثبتی به یک باره رخ می دهد. حتی سخنگوی دولت در روز های اخیر مدعی رشد ۶ درصدی اقتصاد کشور در سال ۹۵ شده است! گویی اینها از وضع کشور بی‌خبرند!»
روزنامه قانون نیز در مطلب مشابهی، از انفعال و لفاظی و بی‌کارنامگی دولت ابراز نگرانی کرده و می‌نویسد:‌ «گویا رسم شده است هر دولتی بر سر کار می‌آید اقدامات و سیاست‌های دولت قبل را مورد نقد قرار دهد و با چنگ زدن به اقدامات اشتباه گذشتگان در موقعیت مظلوم‌نمایی قرار گیرد تا بتوانند کارهای خود را زیر سایه آن حمله‌ها، آرامتر پیش ببرند. حسن روحانی هم که همواره این موضوعات را مورد نقد قرار می‌داده امروز در مقام پاسخگویی به شعارهای جدیدی که مطرح می‌شود برآمده است و حتی گذشت سه سال از عمر دولت هم نتوانسته از سطح انتقادات وی نسبت به دولت قبل بکاهد، این در حالی است که اقدامات دولت او در حوزه سیاست داخلی و اقتصاد چنگی به دل نمی‌زند.» این روزنامه می‌افزاید: «دولت امیدوار بود با رفع تحریم‌ها، سال ۹۵ بتواند سال گشایش اقتصادی باشد ولی سالی که نکوست…! باید به آقای رئیس‌جمهور و کابینه آن گوشزد کرد اگر اقدامات ظریف در سیاست‌خارجی نبود، بدون شک مردم دل از این دولت کنده و نه به دنبال سیاست‌های گذشته بلکه دل را آماده شنیدن سخنان تازه‌تر از اعتدال می‌کردند. بدنه اجتماعی که رای خود رابه اعتدال داد، نمی‌خواهد دولت یازدهم اولین دولت یک دوره‌ای در ایران باشد که مردم او را حذف می‌کنند.»
اگر این مطالب را در کنار سیل اظهار نگرانی‌های بی‌سابقه‌ی روزنامه‌های جناح دولت از احتمال بازگشت احمدی‌نژاد در یک هفته‌ی اخیر قرار دهیم، آنوقت مساله، تصویر بسیار روشن‌تری به خود خواهد گرفت. ترجیع‌بند تمام این دلواپسی‌ها یک مطلب است و آن اینکه؛ روند پیش روی اقتصاد و سیاست داخلی و خارجی ایران، دولت روحانی را نخستین دولت تک‌دوره‌ای تاریخ پس از انقلاب می‌نمایاند!
واقعیت تلخ اقتصاد افلیج این روزهای ایران که تا خرخره در رکود و تورم فرو رفته، در کنار ناکامی وعده ۱۰۰ روزه حل مشکلات اقتصادی و رسیدن آن به ۱۰۰۰ روز! در وانفسایی که عزت ملی را با انرژی هسته‌ای دود کردیم و به هوا فرستادیم و در عوض تحریمها نه‌تنها کم که نشد، بلکه بیشتر هم شد! و… اوضاع وخیمی را برای دولت رقم زده است.
دولتی که در دو سال و نیم به اندازه بیش از دوبرابر ۸ سال دولت احمدی‌نژاد تولید نقدینگی کرده، اینک مانده است که چگونه رکود را از دامان اقتصاد ایران کوتاه کند! تمام برنامه های عملیاتی و قابل طرح ضدرکود، بلااستثناء تورم زا هستند و تورم ناشی از نقدینگی انباشته‌ی این روزها نه تنها تورم؛ که سیل بنیان‌کن اقتصاد ایران خواهد بود!
«دولت در قمار باخت – باخت»؛ حکایت این روزهای شیخ حسن روحانی است. دولت روحانی، مجری انتخابات بعدی خواهد بود. لذا نباید نگرانی‌ای از بابت رقبا داشته باشد. اما این دولت و حامیان زنجیره‌ای آن را چه شده که روشن شدن چراغهای بولدوزر انتخاباتی احمدی‌نژاد را با چنین نگرانی و آشفتگی‌ای دنبال می‌کنند؟! آیا قرار است پس از رکوردزنی روحانی به عنوان رئیس‌جمهوری که کمترین نصاب رای را در تاریخ ایران به خود اختصاص داده و پس از ثبت عنوان نخستین رئیس‌جمهوری که نتوانسته فاتح میدان مجلسی باشد که خود، برگزار کننده‎‌ی انتخابات آن بوده، رکوردی جدید به نام روحانی ثبت شود؟ آیا قمار باخت – باخت روحانی با تبدیل شدن وی به نخستین رئیس‌جمهور «تک‌دوره‌ای» تاریخ پس از انقلاب تکمیل خواهد شد؟! انتخابات مجلس رسما ثابت کرد؛ کسانی که تابلوی علنی حمایت از دولت را سر دست گرفته بودند (اعم از اعتدالیون و اصلاح طلبان) تنها ۳۵ درصد وزن جامعه سیاسی ایران را به خود اختصاص داده اند. و این یعنی از هم‌اکنون زنگها برای روحانی به صدا در آمده است. روحانی فقط کمتر از یک سال فرصت دارد تا سه سال اتلاف وقت را اصلاح کند! این در حالی است که چشمهای کم فروغ روحانی همچنان به رویای  بی‌تعبیر «برد-برد» با اوباماست!

سید حسین علوی

ممکن است بپسندید

نظر شما چیست؟

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.