• تاریخ انتشار: دوشنبه ۲۵ مرداد ۱۳۹۵ ساعت ۱۰:۵۱ | کد خبر : 41259
  • به گزارش وعده صادق، حسن سبحانی به روزنامه حامی دولت تعادل گفته است: دولت باید تلاش کند تا بعضی از اموری که به ناگزیر با آن درگیر است، مقداری بهتر مدیریت کند. حتی نمی‌گویم این کار را بهتر انجام دهد چون این فرایند هم شرایطی نیاز دارد که شاید این شرایط در حال حاضر فراهم نباشد. برخی کارهای خیلی کوتاه‌مدت هم شاید بتوان انجام داد…

     

    دولت به هر دلیلی برنامه ششم توسعه را در موعد خودش آن طور که لازمه یک برنامه بود به مجلس نداد. لایحه‌یی با عنوان لایحه اجرای احکام برنامه ششم به مجلس ارائه شد. همانطور که از اسم آن بر می‌آید این لایحه برنامه ششم نبود بلکه لایحه احکام برنامه ششم بود و مجلس گذشته به این نتیجه رسید که آن را نهایی نکند. دولت مجدداً این لایحه را با اضافاتی تهیه کرده و تحویل مجلس داده است. این یکی از مواردی است که از انجام آن گریزی نیست. بنابراین دولت باید متعهد شود که این موضوع را به سامان برساند و می‌تواند این کار را بهتر انجام دهد…

     

    این کشور حدود ۲۰ میلیون نفر گرفتار و حاشیه نشین دارد که می‌توان گفت به نان شب محتاج هستند. گشایش‌هایی در زندگی این مجموعه باید به عمل ‌آید. نمی‌توان گفت که این اقدام گداپروری است چراکه این مجموعه بسیار بزرگ است. البته این کار با مشی فکری دولت چندان سازگار نیست اما اگر دولت در این جهت اقدام کند، کار خوبی است.

     

    به نظر من باید شهامتی در اصلاح شیوه پرداخت یارانه‌ها اعمال شود. روشی که در حال حاضر وجود دارد، این است که مجلس می‌گوید ثروتمندان را از لیست یارانه‌بگیران حذف کنیم که این کار بسیار سخت است. البته حتی اگر یک ریال کمتر به ثروتمندان داده شود، من خوشحال می‌شوم اما از لحاظ عملیاتی این کار ساده نیست. اما می‌توان گفت که یارانه‌ها را قطع کنیم و یارانه فقط به این ۲۰ میلیون نفر تعلق گیرد. در این بین اگر کسانی معتقدند که استحقاق دریافت یارانه را دارند باید نیاز خود را ثابت کنند. در این صورت می‌توان به این مجموعه ارقام بیشتری هم پرداخت کرد. نکته دیگر اینکه مردم باید امکان مدرسه رفتن رایگان کیفی را داشته باشند…

     

    هیچ دولتی را نمی‌توان در ایران نام برد که رویکرد پوپولیستی ندارد. با این حال، نوع اقدامات ممکن است از دولتی به دولت دیگر فرق کند. گاهی اوقات این موضوع ملموس‌تر و گاهی از نظر نرم افزاری پیچیده‌تر است اما ماهیت آن چندان تفاوتی نمی‌کند. اقتصاد سیاسی ایران نمی‌تواند قبول کند، دولتی تصویر واقعی از خود به مردم ارائه دهند و بیشتر انتظار دارند دولت‌هایی وجود داشته باشند که خود را نزد مردم خوب جلوه دهند…

     

    چرا در سال‌هایی که رشد اقتصادی پایین است، دولت‌ها آن را اعلام نمی‌کنند و تنها وعده افزایش رشد را می‌دهند؟ معنای چنین رویکردی این است که دولت فکر می‌کند رشد اقتصادی به او بر می‌گردد و نگران است این استدلال ایجاد شود که اگر امسال رشد کم بوده، یعنی دولت کم کاری کرده است…

     

    در مورد اینکه دولت چه کارهایی می‌توانست انجام بدهد و انجام نداد، همان زمان که دولت یازدهم روی کار آمد نامه‌یی به رییس‌جمهور نوشتم و مشکلاتی را عنوان کردم که در گذشته بوده است و اگر این راه را ادامه دهند مشکلات حل نمی‌شود. از سال ۶۸ تا سال ۹۲ تنها یک سیاست اقتصادی در ایران حاکم بوده است. در عین حال که در این سال‌ها دولت‌های سازندگی، اصلاحات، مهرورزی و تدبیر و امید روی کار بوده‌اند، سیاست‌های اقتصادی آنها با هم تفاوتی نداشت….

     

    اگر من جای دولت بودم، سیاست اقتصادی را که محصول آن چنین شده است ادامه نمی‌دادم اما دولت همان روند را ادامه داد. البته دولت یک کار دیگر هم انجام داد. سیاست‌های اقتصادی در بعد بین‌المللی به مشکل برخورده بود که دولت تلاش کرد آن گره را باز کند اما بقیه سیاست‌ها را تغییری نداد و الان مشاهده می‌کنیم که شرایط اقتصادی نامساعد است. به نظر من اصلاح سیاست‌های اقتصادی امری بود که باید اتفاق می‌افتاد. اینگونه نبود که دولت بگوید معلوم نیست این سیاست‌ها جواب مثبت می‌دهد یا منفی. ۲۵سال سابقه پشت آن بود و نتیجه کاملا مشخص بود…

     

    متاسفانه دولت‌ها به تجار و بازرگانان بیشتر عنایت دارند تا تولیدکنندگان. در این دولت هم مصوبات، روش‌ها و حتی سیاست‌های پولی در همین راستا است. هنوز هم دغدغه یکسان کردن نرخ ارز وجود دارد. دولت می‌خواهد جامعه بزرگی را اداره کند و می‌گوید دغدغه تولید دارم. هیچ کس شک ندارد که بالا رفتن نرخ ارز به معنای لطمه زدن به تولید است.

     

    پس چرا به سراغ این کار می‌رود؟ این اقدام توجیهی ندارد مگر اینکه دولت قصد کسب درآمد از این ناحیه داشته باشد و با افزایش نرخ ارز، درآمد خود را افزایش دهد که من چنین چیزی را نمی‌بینیم.

    سوال دیگر این است که چرا باید تجارت پول در کشور اینقدر رونق داشته باشد؟ چرا شعب بانکی متعدد در اقتصادی که راکد است و تولید آن رشد نمی‌کند، وجود دارد؟ بدیهی است که این پول‌ها صرف تولید، کشاورزی و صنعت نشده است. چرا تولیدکنندگان باید سود بانکی را رها کنند و در اقتصادی که از بیرون تحریم‌زده و از درون درگیر گرفتاری و مشکلات است به تولید بپردازند؟ درحال حاضر تجارت پول نرخ سود بانکی را بالا نگه داشته و این مانع تولید است.

    دولت چرا در این زمینه اقدامات لازم را انجام نمی‌دهد در حالی که حداقل می‌تواند به سمت تولید جهت‌گیری کند؟ اعتقاد من این است که می‌توان کارهایی انجام داد. شاید گفته شود این اقدامات نیازمند زمان است اما دست کم دولت می‌توانست زمینه‌سازی‌های لازم را انجام دهد تا برای ۵ سال آینده آماده‌تر باشیم. چه کسی مخالف پایین آمدن سود بانکی است؟ تنها پولدارهایی که می‌خواهند کار نکنند و پول آنها روی هم انباشته شود. با این حال، دولت به این سیاست‌ها تردید نکرد. نتیجه این شد که دولت این ساختار را به هم نزد و محافظه‌کارانه عمل کرد.

     

    خبر دانشجو

       نظر مخاطبان                                  نظرشما چیست؟               در انتظار تایید:0

  • برچسب ها : , , ,
  •  

    رزرو هتل در مشهد

     

    آخرین اخبار