رزرو هتل در مشهد

 

  • تاریخ انتشار: سه شنبه ۱۳ مهر ۱۳۹۵ ساعت ۱۳:۰۰ | کد خبر : 48778
  • پیگیری اندیشه صلح با دیپلماسی انقلابی


    در ادامه این یادداشت به قلم ابراهیم متقی، می خوانیم: از آنجایی که ایران در محیط منطقه ای ژئوپلیتیک بحران قرار دارد، طبیعی است که با چالش ها و مشکلات متنوعی روبه رو خواهد بود. بحران های منطقه ای حاصل شکل های مختلفی از تفاوت و تضاد در سیاست بین الملل محسوب می شوند.
    در دوران هایی که نشانه هایی از تضاد وجود دارد، دیپلماسی می تواند به عنوان ابزار موثری برای کنترل بحران و ایجاد ثبات به کار رود.
    برگزاری اجلاسیه های بین المللی از این جهت اهمیت دارد که زمینه تبیین اهداف راهبردی کشورها را در چارچوب ضرورت های بین المللی برای ایجاد صلح، ثبات و موازنه به وجود می آورد.
    تجربه ثابت کرده که هرگاه نشانه هایی از تغییر در موازنه قدرت به وجود آید، طبیعی است که زمینه برای ایفای نقش تهاجمی برخی کشورها فراهم خواهد شد.
    در دورانی که بسیاری از نهادهای منطقه ای همانند اتحادیه عرب، شورای همکاری خلیج فارس و حتی سازمان همکاری اسلامی به انتشار بیانیه های ضدایرانی مبادرت می کنند، طبیعی است که ایران نیازمند بهره گیری از سازوکارهایی است که بتواند اندیشه صلح و رویکرد معطوف به موازنه را از طریق نهادهای بین المللی پیگیری کند.
    تحقق چنین اهدافی نیازمند دیپلماسی انقلابی است. ویژگی اصلی دیپلماسی انقلابی آن است که درک دقیقی نسبت به ژئوپلیتیک هویت و نیروهای اجتماعی مقاومت داشته باشد.
    حفظ موقعیت نیروهای حامی مقاومت که الگوی کنش عملیاتی و راهبردی خود را براساس نشانه هایی از هویت انقلابی قرار داده اند، به عنوان اصلی ترین نشانه دیپلماسی انقلابی محسوب می شود.
    به این ترتیب در دیپلماسی انقلابی، امکان شکل گیری نشانه هایی از مصالحه وجود دارد اما مصالحه به لحاظ مفهومی، تاکتیکی و عملیاتی در نقطه مقابل سازش و عقب نشینی قرار خواهد داشت.
    بهره گیری از فرصت ایجاد شده در چارچوب برگزاری هفتاد و یکمین سالگرد تشکیل سازمان ملل متحد، زمینه همفکری و تبادل نظر مقامات اجرایی و رهبران سیاسی را به وجود می آورد که امکان همکاری های متقابل در آینده روابط کشورها را امکان پذیر می کند.
    از آنجایی که ایران با جبهه متحد ضدمقاومت روبه رو است و این جبهه از همبستگی تاکتیکی موثری برخوردار است، بنابراین اولین گام در فرآیند دیپلماسی انقلابی را باید بهینه سازی منابعی دانست که قابلیت ایران را برای ایجاد گسست در جبهه متحد مقابله کننده با نیروهای مقاومت به وجود آورد.
    ایجاد فرصت نیازمند سازوکارهایی همانند پاسخگویی و راهبرد اقدام است. کشورهایی که از موازنه و قابلیت لازم برای بهره گیری از سازوکارهای مربوط به راهبرد اقدام بهره مند نشوند، طبیعی است که در فضای اجتماعی، محیط دیپلماتیک و شرایط کنش تاکتیکی به موفقیت لازم نایل نمی شوند.
    دومین راهبرد دیپلماسی انقلابی معطوف به متنوع سازی نیروها، کشورها و بازیگرانی است که از قابلیت لازم برای اثربخشی کنش سیاسی، دیپلماتیک و منطقه ایران برخوردار باشند.
    به این ترتیب لازم است تا در گام اول زمینه ایجاد گسست در ساختار و نهادهای ضدایرانی به وجود آید و در گام دوم زمینه های لازم برای اتئلاف سازی جدید فراهم شود.
    از آنجایی که هر کشوری، کنش راهبردی خود را براساس منافع ملی انجام می دهد، بنابراین طبیعی به نظر می رسد که کنش راهبردی ایران نیازمند بهره گیری از سازوکارهایی است که منافع مشترک با کشورهای انقلابی تعریف کند. گسترش حوزه تعامل ایران در غرب آسیا، زمینه ساز تحقق چنین اهدافی در محیط منطقه ای خواهد بود.
    *منبع: پایگاه خبری خبرآنلاین/۱۳مهر۹۵
    ** اول ** ۱۳۳۷- انتشار دهنده: خداوردی اسدی کوردلو

    همراه با شبکه خبری وعده صادق

    منبع:

    :: عضویت در سوپر گروه حامیان آیت الله رئیسی در تلگرام :: «کلیک کنید»

  • برچسب ها : , , , ,
  •    نظر مخاطبان                                  نظرشما چیست؟               در انتظار تایید:0

    آخرین اخبار