رزرو هتل در مشهد

 

  • تاریخ انتشار: شنبه ۱۷ مهر ۱۳۹۵ ساعت ۰۶:۵۲ | کد خبر : 49271
  • آى پى سى: مبارک است ان شاء الله

    به گزارش وعده صادق روزنامه اصلاح طلب ابتکار نوشت: پس از کشمکش هاى فراوان و شک و تردیدهاى بى شمار، سرانجام قراردادهاى نوین نفتى با عنوان آى پى سى در فرایند اجرا قرار گرفت و امضاى اولین قرارداد رسمى رونمایى شد. امر مبارکى است. امّید که شاهد امضاى بیشترین تعداد قرارداد در جهت توسعه صنعت نفت کشور در زمینه هاى مختلف نفت، گاز و پتروشیمى و نیز احیاء و صیانت میادین و افزایش ضریب بازیافت باشیم.
    حال که در آستانه حرکتى عظیم و تاریخى قرار گرفته ایم، به عنوان پژوهشگرى کوچک در تاریخ و نفت براى روسفید ماندن در قضاوت آینده تاریخ ذکر چند نکته را لازم و ضرورى مى دانم.
    تمامى دست اندرکاران نفت و آگاهان منصف اقتصادى از شکل گیرى و به نتیجه رسیدن نوع جدید قرارداد نفتى سخت خوشحال اند و امیدوار؛ ولى باید مراقب باشیم که این امیدوارى به یاس مبدل نشود.
    در تاریخ به یاد داریم که اولین قرارداد نفتى خارج از حوزه کنسرسیوم در سال ١٣٣۶ با عنوان سریپ نه تنها به مجلس وقت ارائه شد، بلکه متن قرارداد در روزنامه رسمى هم به چاپ رسید و هم اکنون در سابقه این روزنامه قابل دستیابى است. متن قراردادهاى دیگر هم به مجلس ارائه شد و کما بیش در معرض دید همگان قرار گرفت.
    چیزى که براى آگاهان اقتصادى مبهم و مورد پرسش است، علت محرمانه ماندن متن قراردادهاست. چرا باید قراردادهایى با این عظمت که حال و آینده ملتى به آن بستگى دارد، و به هر حال در آینده تاریخ محرمانه نخواهد ماند، از دید افکار عموم پنهان بماند!؟ در نظام جمهورى اسلامى، که اساس آن بر مشارکت و رقابت و انتخابات بنا نهاده شده، در ماهیت رقابت و انتخابات اصولا چیزى براى پنهان ماندن وجود ندارد. رقابت هاى حزبى و جناحى در ذات خود آتشین تر از آن است که چیزى را در خود ذوب نسازد. واژه محرمانه آنهم براى قراردادى که قرار است ٢۵ سال دوام و بقا داشته باشد و تازه بعد از آن هم تمدید شود، در چنین فضایى آکنده از التهابات انتخاباتى و رقابتى، به روشنى واژه بى معنایى است.
    ما مى دانیم که به هر روى در گذار تاریخ هیچ چیز در صندوقچه اسرار باقی نخواهد ماند. مگر چیزى از گذشته هاى دور و نزدیک وجود داشته است که امروز بر ما مکتوم و محرمانه مانده باشد!؟ از ما نیز چیزى براى آیندگان پنهان نخواهد ماند و مُهر محرمانه مانع از دید و قضاوت آیندگان نخواهد شد. خوب است بر این حقایق از صمیم دل نظر بیفکنیم.
    نکته دیگر جذب سرمایه است. صنعت قدیمى شده نفت ما در همه زمینه ها نیازمند بازیابى و نوسازى است و این اقدامات نیازمند جذب سرمایه هاى کلان است. بعلاوه، میادین نفتى و گازى مشترک، سالهاست که از سوى همسایگان در بالاترین حد ممکن بهره بردارى مى شوند. سهم بهره بردارى ما در همه یا بسیارى از این میادین در حد ناباورانه اى غیر قابل قیاس است. مشکل میادین مشترک ان است که سیالات موجود در مخازن براى بالا آمدن در سطح زمین از قانون سیالات پیروى مى کنند و نه از خطوط مرزى و سیاسى ما. در قانون سیالات، مایع به آن سمتى مى رود که کشیده مى شود. پدیده مهاجرت مایعات و میعانات در یک میدان مشترک، از سمتى به سمت دیگر، پدیده اى آزار دهنده اما قانونى پذیرفتنى است. بیهوده نیست که کشورهاى قطر، عربستان سعودى و به تازگى عراق در میادین مشترکشان با ما این گونه به جذب سرمایه هاى خارجى مشغول اند. چنان که برداشت کشور عراق از میدان مشترک آزادگان ۴٠٠ هزار بشکه در روز است، در حالى که برداشت ما به زحمت به چهل هزار بشکه مى رسد. و یا در بزرگترین میدان گازى جهان در پارس جنوبى که سهم برداشت ایران فقط ١۵ میلیارد فوت مکعب است، در حالى که قطر روزانه ٢٢ میلیارد فوت مکعب از این میدان برداشت مى کند. میدانهاى فروزان، اسفندیار، آذر و آرش که هر کدام داستان غم انگیز دیگرى دارند.
    از این روست که قراردادهاى آى پى سى هر چه زودتر باید به سمت و سوى توسعه میدانهاى مشترک سوق یابد و سرمایه هاى خارجى را در این میادین جذب و هزینه کند.
    نکته دیگر ضریب بازیافت از میادین گذشته است. ممکن است یک میدان میلیاردها بشکه نفت یا گاز درجا داشته باشد، ولى فقط مقدار کمى از آن قابل استحصال و برداشت است. این مقدار بستگى به صیانت از مخازن، تزریق آب و گاز و به کار گیرى دانش و تکنولوژى هاى نوین در حفارى و دسترسى به این مخازن است. ممکن است مقدار نفت قابل برداشت از یک میدان به پایان رسیده باشد، ولى با استفاده از شیوه هاى نوین صیانتى و روشهاى پیچیده بازیافت، یک بار دیگر میلیاردها بشکه از آن قابل برداشت شود. نفت هیچ وقت و هیچ گاه تمامى نخواهد داشت اگر ما به دانش و تکنولوژى افزایش ضریب بازیافت مسلط باشیم و از آن بهره بجوییم.
    بنابر این یکى دیگر از زمینه هاى جهت دهى قراردادهاى جدید مى تواند در زمینه افزایش ضریب بازیافت و در نتیجه افزایش ذخایر هیدروکربورى کشور باشد.
    نکته دیگر اکتشاف میادین جدید است. خوزستان، فارس، بوشهر، کهگیلویه و بویراحمد همچنان سرزمین هاى ناشناخته اى از منابع و میادین شگفت انگیز نفت و گاز اند. پهنه آبى خلیج فارس که چیز دیگرى است. هیچ کس نمى تواند بگوید کشف میادین و مخازن عظیم نفت و گاز در این سرزمین پر برکت به انتها رسیده است. گوش لرزه نگاران در این نقاط، همواره ممکن است از اتفاقى تاریخى خبر دهد: کشف یک میدان جدید نفت یا گاز در لایه هاى آسمارى یا بنکستان و یا هر لایه دیگر. خوزستان، بوشهر، کهگیلویه، فارس و خلیج فارس هر یک آبستن میدانهایى عظیم از نفت و گاز مى توانند باشند. آنچه مهم است جذب سرمایه و سرمایه گذاران نفتى و دانش و تکنولوژى کشف آنهاست.
    علاوه بر همه اینها، مردمى که سالهاى سخت جنگ، سازندگى و تحریم را صبورانه پشت سر گذاشته اند، حالا نجیبانه چشم به راه گشایشى واقعى و ملموس در زندگى روزانه خود دارند. گشایشى نه از ناباوریهاى آمار و ارقام، که در باورهاى کوچه و خیابان.
    امروزه نه فقط ما در ایران، که جهان در حرکتى شتابنده به سوى سرمایه گذاریهاى تریلیون دلارى در نفت است. از تمام میادین نفتى جهان عمرى گذشته است. نفت در همه کشورهاى نفت خیز جهان رو به کاهش نهاده است و بسیارى از کشورها از جرگه تولید خارج شده اند، در حالى که در بازار مصرف هیچ نشانى از کاهش و یا حتى اقدام موثرى در جایگزینى سوختى بجاى نفت دیده نمى شود. در حالى که امروز مصرف روزانه جهان از ٩۵ میلیون بشکه گذشته است، این مقدار در دهه آینده بیش از ١٠۵ میلیون بشکه در روز خواهد بود. پس نفت همچنان در آینده دلبرى خواهد نمود. بى راه نیست که دلباخته گان این فراورده نجیب براى سرمایه گذاریهاى تریلیون دلارى ظرف چند سال آینده، برایش سر از پا نمى شناسند. سرمایه گذاریهاى تریلیون دلارى در زمینه نفت و گاز واقعیت امروز جهان است. این خیلى مهم است که ما بتوانیم چقدر از این سرمایه ها را براى توسعه صنعت نفت خود جذب کنیم. سرمایه مانند آب روان خواهد شد، اما، آیا ما مستعد جذب آب هستیم !؟

    :: عضویت در سوپر گروه حامیان آیت الله رئیسی در تلگرام :: «کلیک کنید»

  • برچسب ها :
  •    نظر مخاطبان                                  نظرشما چیست؟               در انتظار تایید:0

    آخرین اخبار